Şems-Mevlana Dostluğu

Bir dere kıyısında yüksek bir duvar vardı.

Duvarın üstüne de, susamış dertli bir kişi çıkmıştı.

Suya ulaşmasına, susuzluğunu gidermesine o duvar engel oluyordu.

Ansızın suya bir kerpiç parçası attı.

Suyun sesi, bir sevgilinin sesi gibi tatlı idi.

O adam, suyun sesini dumak için duvardan kerpiç koparıp suya atmaya başladı.

Sudan da Ey İnsanoğlu!

diye ses geliyordu.

Böyle kerpiç atmaktan, sana ne fayda var?

Adam cevap verdi: Ey su!

Bu atıştan benim için iki fayda vardır.

Birinci fayda: Benim suyun sesini duymamdır.

O ses, susuzlara rebab sesi gibi pek tatlı gelir.

Su sesi, İsrafil'in sesine benziyor.

Ölü bile bu sesten dirilmededir.

Yahut da o ses, İlkbahar günlerindeki gökgürültüsüne benziyor.

Bu ses yüzünden bağlar, bahçeler güzelleşir.

Yahut da o ses, kıyamet gününde Peygamber efendimizin asilere erişen şefaat nefesi gibidir.

Yahut da o ses, Ya'kub'un ruhuna ulaşan, güzel ve latif bir Yusuf'un kokusu gibidir.

İkinci fayda: Koparıp attığım her kerpiçle duvar alçalıyor.

Bu varlık duvarı yüksek bulundukça, baş eğmeye yani secde etmeye engel olur.

Bu toprak bedenden kurtulmadıkça, eğilip ab-ı hayata secde etmek ve ondan daya doya içmek imkanı yoktur.

Bu varlık duvarı üstünde bulunanlardan kim daha fazla susamışsa, duvarın taşını, kerpicini o daha çabuk koparır atar..

(Mesnevi, b.

1192, II, 1214)