Ronin

Jiuran, kalabalığın ortasında bile kendini yabancı hisseden, sessizliğin içindeki savaşçılardandı.

Canavarları öldürmek onun için bir kahramanlık değil, geçmişle hesaplaşmasıydı.

Her kılıç darbesi, içinde bastırdığı öfkenin bir dışavurumuydu.

içindeki susmayan intikam duygusu ile hareket ediyordu.

Yıllar boyunca Sensei'sinden aldığı eğitim, zamanla ona neyin disiplin, neyin kör bir tahakküm olduğunu öğretmişti.

Bedenine işlenen her darbe, ruhunda bir isyana dönüşmüştü.

Kılıcını eline alıp hiçbir söz söylemeden tapınağın avlusundan uzaklaştı.

Jiuran artık bir Ronin olmuştu.

Efendisiz, yönsüz ama nihayet özgür.

Kendisinin efendisi, kendi karanlığının savaşçısıydı.

Her adımıyla içindeki karanlığa biraz daha yaklaşıyordu.