Muhayyel

“Kesip atmak istiyordu kulaklarını.

Van Gogh da sesten mi kurtulmak istemişti acaba kulağını keserken?” Adnan İslamoğulları Kuyu, Külhan ve Müntehir’in ardından dördüncü romanı Muhayyel ile zihnin arka planında çalışan gürültüyü görünür kılıyor.

Bu kez roman, kelimenin omzuna asılı bir uğultuyu sahneye çıkarıyor.

Cümle, burada bir açıklama aracı değil; bir duyum, bir titreşim, bir yürüyüş biçimi.

Haricî olan kendi temposunda akarken metin, içeride kabaran sesi inceltip keskinleştirerek bir dil iklimi kuruyor, kimi zaman tek bir sözcüğü kimi zaman bir görüntüyü uzun uzun ışıkta tutuyor.

Bu, saf estetiğe sözcüklerle ulaşabilmenin delice bir yöntemi gibi.

Muhayyel, okuru olayların çizgisine değil, dilin açtığı alana çağıran; küçük ayrıntıları belirginleştirerek gerilimini duyum üzerinden kuran bir roman.

Etkisini büyük iddialardan değil, okurun dikkatini yerinden oynatan ince kaymalardan alıyor.

Her sayfada yön duygusu hafifçe sarsılıyor, bildik olan başka bir yöne bakmaya başlıyor.

Muhayyel, okudukça bildiğinizi sanıp girdiğiniz yoldaki ters yöne benziyor.