Karsamba Odası

Sürekli olmasa da çokça geçtiğim bir sokakta, daha önce hiç farkına varmadığım küçük bir dükkândan içeriye girdim.

Karanlık, dağınık bir oda beklerken Klee tabloları gibi bir yerde buldum kendimi.

Duvarlar rastgele görünen çizgilerle bölünmüş ve her alan farklı renklerin farklı tonlarıyla boyanmıştı.

Odada bir masa ve karşılıklı iki sandalyeden başka bir şey yoktu.

Muhittin, masanın bir tarafında oturmuş günün gazetesini okuyordu.

Masanın üstünde bir telefon ve bir telsizle birlikte ne olduğunu bilmediğim bir kutu duruyordu.

Kutudan ara ara çeşitli telefon konuşmaları duyuluyordu.

Masaya yaklaştığımın farkına varıp gazetesinin ucundan bana baktı.

Yerinden kalkıp yanıma yürüdü ve elini uzattı: -Hoş geldiniz.

Daha erken bekliyordum.