Bîkes

Bir keresinde Anadolu’da bir şehirde bir arkadaşla tanışmıştım.

Kitabını imzalamamı istedi.

İsmi Hüzün’dü.

Çok değişik değil mi?

Bana da öyle geldi.

İlk kez ismi “Hüzün” olan biriyle karşılaşıyordum.

Hatta ilk kez böyle bir isim duyuyordum.

Nedenini sordum.

Önce anlatmak istemedi.

“Bir hikâyesi olmalı bu ismin.” dedim.

“Aslında var.” dedi.

Biraz zorlansa da anlattı.

“Dedem koymuş ismimi.

Ama onun için de zor olmuş.

Babam ben doğmadan beş altı ay önce vefat etmiş.

Annem de ben doğduktan birkaç ay sonra bir kazada.

Dedem ve babaannem bana en uygun ismi bulmuşlar, kulağıma ‘Hüzün’ diye fısıldamışlar.” … Cânım kâri, herkesin bir hikâyesi var bu dünyada.

Bazıları hikâyelerini anlatır, anlatmaya mecburdur ve hatta anlatmazsa yaşayamaz.

Bazıları anlatmaz, anlatamaz; utanır, saklar ve saklanır; hatta belki anlatırsa yaşayamaz.

Bazılarıysa anlatmaya fırsat bile bulamaz.

Çünkü kimse sormamıştır, soran kimsesi olmamıştır.

Bu da öyle bir hikâye işte.