Yara Bandı Tutmayanlar

"İnsan, en çok sustuklarından tanır kendini." Kalabalıkların gürültüsü arasında yutkunup içine attığı kelimelerden, gece başını yastığa koyduğunda tavanla paylaştığı o derin sessizlikten bilir.

Bu kitap; duyulmayan seslerin, tamamlanmamış vedaların, içimizde büyüttüğümüz o sessiz çığlıkların yankısıdır.

Doğduğu evi onarmaktan, kendi evini kurmaya vakit bulamayanların; geçmişi sırtında taşıyanların hikâyesidir.

Dedemin o sözü hâlâ kulaklarımda: "Çocukken sevgiyi kaşıkla yalamazsan, büyüyünce bıçaktan yalamak zorunda kalırsın." Biz, o bıçağın keskin tadını bilenleriz.

Size mutluluğun formülünü ya da hayatın kesin cevaplarını vaat etmiyorum.

Sadece şunu söylüyorum: "Yalnız değilsiniz.

Ben de o boşluğa baktım.

Ve o boşluğun tadını biliyorum."