Hüsnü ile Narin

İbni Hazm Güvercin Gerdanlığı kitabında üç tür sevgiden bahseder; tabii, ruhani, ilahi.

Hüsnü ile Narin’de ruhani sevgi üzerinde durdum.

O ki ben tabii ile ruhani, ruhani ile ilahi sevgi türleri arasında geçişkenlik olabileceğine inanıyorum.

Buradaki nirengi nokta güzelliği hissetmektir.

Zira sevgi güzellikle kaimdir.

Hikâyesini anlattığım Hüsnü Yusuf iki kere hastadır; ölmek üzeredir ve de aşk hastasıdır.

O güzelliğe âşıktır, şıpsevdi değildir.

O ki aşkı tayin eden kendisi değil, güzelliktir, güzellik değeridir.

Ölüm döşeğinde narin bir karanfile rastlar.

İçmeden sarhoş olmuştur.

Hasta yatağında aşkını defterine meşk eyler.

Meşk öğretmeni Narin Karanfil öyle narindir ki!

Kitabımda ölüm döşeğindeki Hüsnü Yusuf özelinde hep ertelediğimiz bir şeyin, ‘güzellik değerinin’ üzerimizdeki etkisine açık olmayı işliyorum.

Sınırlarımız bellidir; estetik nesneyi afrodizyak aparat olarak değil, seksapel duygularla ya da erotik siluetiyle değil, ‘güzellik bakışıyla’ sevmeliyiz.

Şimdiye dek Fuzuli'den Nizami’ye ve Sezai Karakoç’a dek birçok Leyla ile Mecnun hikâyesi yazılmıştır.

Hüsnü ile Narin de benim Mecnun ile Leyla hikâyemdir.