On İki İmam'ın Hayatı

Ehlibeyt takipc'ileri, tarihinin bas'lang1c1ndan gunumuze dek Hidayet Imamlar1'n1n (Allah'1n selam1 onlar1n uzerine olsun) Islam'1n gerc'ek hamileri, Peygamber'in (s.a.a) vasileri ve Kur'an'a denk olanlar1n yaln1z onlar olduguna kesin bir s'ekilde inanmaktad1r.

Onlar1n bu itikatlar1 as'1r1l1k, taassuba dayal1 ve taklidi degildir.

Aksine onlar1n bu inanc1, Allah Teala'n1n kitab1 ve kutsal nebevi sunnete dayal1 guc'lu delillerden kaynaklanmaktad1r.

Hic'bir Musluman'1n onlar1 gormezden gelmesi ve onlar1 kulak ard1 etmesi caiz degildir.

Eger Emevi ve Abbasilerin siyaseti olmasayd1, Islami toplumlarda Ehlibeyt mezhebi soz sahibi olurdu.

C'unku Ehlibeyt mezhebi Peygamber'e (s.a.a) bagl1 olup O'ndan al1nm1s't1r.

Ancak Emevi ve Abbasi hukumdarlar1 Ehlibeyt'in direnis'ine kars'1 koyup onlar1 cezaland1rmaya c'al1s't1lar.

Zira Ehlibeyt (a.s), onlar1n zulum ve zorbal1k esas1 uzerine kurulu olan hukumetleri ic'in buyuk bir tehlike olus'turuyordu.

Is'te bundan dolay1 siyasi ve iktisadi butun guc'lerini, Onlar1n ve Ehlibeyt takipc'ilerinin aleyhine yonlendirdiler.

Ehlibeyt Imamlar1 da zorunluluk geregi, takipc'ilerinin (can ve mallar1n1 korumak ic'in) takiye etmelerini ve mezheplerini ac'1ga vurmamalar1n1 emrettiler.

Onlar1n (Emevi ve Abbasilerin), Ehlibeyt takipc'ileri aleyhindeki zalimane yasalar1ndan baz1s1, onlar1n gozlerinin c'1kar1lmas1, normal butun haklardan mahrum k1l1nmalar1 ve s'eri mahkemelerde tan1kl1klar1n1n kesinlikle kabul edilmemesi idi.