Çekici

Bir sabah… Her şeyin değiştiği o sabah… Rıfkı geldi yanıma.

Ağzında bir kalem vardı.

Küçük bir çocuk gibi, oyuncak getirir gibi getirmişti.

Önce bakakaldım.

Sonra o kalemi elime aldım… O an… Kafamın içinde bir şimşek çaktı.

Birden… O kalem bana yıllar önce unuttuğum beni hatırlattı.

Yazan, çizen, duygularını kâğıda döken Kenan’ı… Rıfkı’ya baktım, gözlerinden bir şey okudum sanki: “Kendini yaz Kenan… Kendini onar.” Ve işte o an karar verdim.

Yazacaktım.

Kalemimle yeniden dirilecektim.

Acıyı kelimeye döküp, yüreğimi yavaş yavaş iyileştirecektim.

Çünkü bazı yaralar konuşarak geçmez, ama yazarsan… belki bir gün o da susar…