Kelebeğin İsyanı

Gün­düz­le­ri bir man­dı­ra­da, ak­şam­la­rı ayak­ka­bı bo­ya­cı­lı­ğı­na devam eder.

Man­dı­ra se­ne­de altı ay ça­lış­mak­ta­dır.

Ça­lış­ma­sı so­nu­cu fı­rın­cı­ya olan bor­cu­nu da öde­miş­tir.

Zaten tek ser­ma­ye­si doğ­ru­lu­ğu­dur.

Man­dı­ra­cı­da ça­lı­şır­ken ka­zanç du­ru­mu­na bakar, gayet iyi.

Bire on gibi bir ka­zanç görür.

Ama gene de işçi ola­rak ça­lış­ma­sı ge­rek­ti­ği­ni ak­lın­dan çı­kar­maz.

Bir gün man­dı­ra­da ça­lış­tı­ğı­nı, çok zen­gin ve te­le­viz­yon di­zi­le­rin­de­ki iş adam­la­rı gibi ol­du­ğu­nu rü­ya­sın­da görür.

Bu rü­ya­sı­nı pat­ro­nu­na an­la­tır.

An­la­tır­ken ken­di­si­nin de man­dı­ra işini yapıp ya­pa­ma­ya­ca­ğı­nı tar­tı­şır.

Bu tar­tış­ma haf­ta­lar­ca sürer.

İşi de iyi öğ­ren­me­ye ve sev­me­ye de baş­la­mış­tır.

Man­dı­ra­cı­lık, ha­ya­li­ni süs­le­mek­te­dir.

Her yerde “Benim de bir gün man­dı­ram ola­cak.” diye an­lat­ma­yı eksik bı­rak­maz.