Bir Pena Bir Parmak Bir İdeal

Aygün, iki yıllık bir aradan sonra tekrar sazı ile barıştı.

Kaybettiği yıllara inat eder gibi okuldan eve, evden özel kurslara koşup duruyordu.

Geride kalan on iki yılı telafi edecek gibi koşuşturuyordu ama elinden kayıp giden yıllarını yakalamanın imkânı var mıydı?

Yaşı da bir hayli ilerlemişti.

Penam, sazım, hayallerim derken evlilik aklının ucundan geçmemişti.

Bir iki basit gönül mevzusunun haricinde kimseye ilgi de duymamıştı.

Aygün’e göre evlilik, erkek hâkimiyetine dayalı bir evlilik değil de aynı evi paylaşan iki kişi, iki arkadaş, iki dost şeklinde olmalıydı.

Aygün evliliği penası, sazı, idealleri ile yapmıştı.

Mutluydu… Bu mutluluk ona yetiyordu artık…