Hayattan Kesikler

Taksitle alınan defolu hayatlarımızın içini, entelektüel yalnızlıklarla, anlaşılmayan kalabalıklarla ve deforme ettiğimiz acılarla doldurduk.

Hafta sonunu iple çektiğimiz, kendimizi aristokrat pikniklerle kandırdığımız o anlarda, zaman geçtikçe bir artı sıfırlarımızı dizilerle, filmlerle doldurduk.

Gerçek kaygılara sırtımızı dönüp, sözde modern zaman buhranlarımızı "hayat" deyip geçtik.

Annemizden emerken, sütün burnumuza kadar geleceğini bilseydik, belki de bağlanmaya kaygılı yaklaşırdık.

Sevinçlerin uçup gidişinden, ne kadar hızla geçtiklerinden, o anları ne kadar beceriksizce tuttuğumuzdan habersizdik.

Sevinçlerin aksine, çekilen acıların ne kadar uzun sürdüğünü görmedik.

Yarayla alay ediyordu, yaralanmamış olan.

Kim dayanabilirdi zamanın kırbacına, zorbanın kahrına?

Dayanılmaz olsa da, bir şekilde bunları "geçip gitti" diye geçiştirdik.

Ve sonunda, hepi topu bir hayatı yaşanmış sayıp, yanıldık.

Hayat bize kesikler attı.

"Zamanla geçer" dedik.

Kendimizi bu kesiklerden taburcu ederken, hayatın bize dair çok başka planlar yaptığını unuttuk.

O kesikleri kabuk bağlatacak sanırken, geçmemeye yemin etmişçesine peşimiz sıra geldi.