Ömrümün Sen Mevsimi

Adım hiç!

Kocaman bir hiç bütün varlığım… Ayağımdaki tabanı delik bir çift pabuç Bir de sırtımdaki yırtık palto bahtiyarlığım.

Bakma cigaramın fiyakalı oluşuna.

Hayatın zulasından aşırdım bir nefeslik.

O da zaten pişman etti yaşadığıma.

Adresim sevda mahallesi, Vurgun sokağı, sen çıkmazı.

Numara falan yok.

Hasret sancılı bir ev, kime sorsan gösterir zaten.

Ben hep öyle yaparım, yani kendimi bulamazken.

Nereden geldiğimi sorma, nereye gittiğimi de.

Aykırı bir yolcuyum, üstelik yabancıyım kendime… Bilmiyorum günlerden ne?

Aylardan hangisi?

Sene kaç olmuş?

Dört mevsim sen hatırladığım.

Görüyorsun işte Sana çiçeklenmiş bütün baharlarım Ve sende durmuş bütün zamanlarım.