Ruhumun Katilleri

Hastaneye bir gun daha gec' getirilseydi, hic' yas'ama s'ans1 yoktu.

Oyle olsa da ruhundaki 1st1rap bedenindekinden fazlayd1.

Sanki kurs'unlar vucuduna degil de ruhuna saplanm1s' gibiydi.

Zeki s1n1rs1z bir ac1yla k1vran1yor, ruhunda ac'1lan yaralar1n onu hala nas1l hayatta b1rakt1g1na s'as'1yordu.

Belki bir gun her s'ey gec'er, her s'ey degis'ir ve bedenini yaralayanlar1 affedebilirdi ama ruhunun katillerini asla affetmeyecekti.

Terler ic'inde uyanarak, Beni oldurduler. dedi.

Ard1ndan guc'lukle nefes al1p ekledi: Yetmedi, tekrar hayat verip bu kez de ruhumu oldurduler.

Yetmedi, tekrar hayat verip once ruhumu sonra bedenimi oldurduler.

S'imdi uyand1m, ancak ruhum uyuyor.

Sadece nefes al1yorum, yas'am1yorum.

Ruhumu oldurduler.