Yağmurlar Şemsiyeler

Hatırlıyor musun, başka bir rüyamı anlatmış ve rüyamda yaptığım dağ gezintisinden bahsetmiştim sana.

Uzun saatler harcayarak tırmandığım dağın tepesinde tam ateş yakıp başına oturmuşken bir adamın yaklaştığını duymuştum arkamdan, önü sıra yuvarladığı koca bir kaya parçasıyla beraber.

Onu görünce ayağa kalkıp yanına, patikanın başına gitmiştim, bir ona bir de kaya parçasına bakmıştım ve sonra soluklanan adamın gözlerinin içine baka baka, ben dokunmasam bizâtihi aşağı yuvarlanacağını bile bile kayayı patikadan aşağı gerisin geri yuvarlamıştım.

O anda adam durup yüzüme bakmıştı ve zannetmiştim ki aydınlanacak ve bana müteşekkir olacak ama pek iyi bildiğin üzere nankördür tüm insanlar, sevgili dostum.

Bir güzel dayak yemiştim ve öylesine dövmüştü ki beni bayılmış, ancak o ta aşağı kadar inip kayayı tekrar dağın tepesine çıkardığı zaman ayılmıştım.

Kendime geldiğimi gören adam bir bana bir de kaya parçasına baktıktan sonra gözlerimin içine baka baka, o dokunmasa bizâtihi aşağı yuvarlanacağını bile bile kayayı patikadan aşağı gerisin geri yuvarlamıştı.

Yerden kalkmama yardım ettikten sonra iki çocuk gibi gülüşerek dağdan inmiştik ve kahkahalarımız bir kuşun cıvıltısına çözülmüştü de öyle uyanmıştım.

Demem odur ki, sevgili dostum, sadece kendiminkileri değil, başkalarının rüyalarını dahi sırf ben başlatmadım diye sonlandırmak gibi bir çabam hiç olmadı.