Kalbinle Çağır Beni “Aşk Esaret Midir Yoksa Yolu Gösteren Işık mı?”

“Küntü kenzen… Kemal cezbe ile başlar.

Cezbe ise tecelli ile.

Tecellinin ne surette geleceği bilinmez.

Geldiğinde de meczup kendini gayya kuyusunda buluverir.” Bir gün beklenmedik bir şey olur ve her şeyi bırakıp gitmek isteriz.

İşte o zaman evren sesimizi duymuş gibi hayatımızdan bazı şeyler çıkıp gitmeye başlar.

Kariyer, evlilik, para… Kalbimizde bir boşluk açılır.

Şimdi o kalbi neyle dolduracağım diye sorarız?

Buna da kısa sürede cevap gelir.

Aşk apansız kapımızı çalar.

Çünkü yolcuya yoldaş, dost, sevgili gerek.

“Aşk” yolundaki yolcu önce bir illüzyona, hayale tutulur.

Sonra giderek hakiki aşk kalbinde yeşerir, çiçeklenir.

Böylece “senin” hikayen başlar.

“Gezi parkında bir banka oturup evden getirdiğim tahinli meyveleri yedim.

Sonra Kazancı’dan aşağı inerek yoga stüdyosuna vardım.

Salona girdiğimde Defne henüz gelmemişti…” “Sanki ben tek değilim, tüm hayat kalbimde toplandı ve ben bunun hepsiyim.

Öyle büyük ve parlak… İçimde dans ediyorlar.

Biri kadın biri erkek.

Durmadan dönüyor ve bir oluyorlar.

Onların dönüşünden bir hale oluşuyor.

Sanki ruhum yuvasını bulmuş gibi.”