Tuḥfetü'l-İḫvan fî Ḫaṣaʾiṣi'l-Fityan / Fütüvvet Yolunun İlke ve Esasları

Fütüvvet kavramı, Kur’ân-ı Kerîm’de Hz.

İbrâhim ve Ashâb-ı Kehf’i niteleyen “yiğit, delikanlı” (Ar.

فتى) kelimesinden türetilmiş ve “cömertlik, cesaret, gençlik, yiğitlik, mertlik, fedâ” anlamlarını ihtiva eden bir kavramdır.

İslâm dünyasında, hem ferdin iç dünyasını hem de toplumsal ilişkilerini belirleyen Kur’an temelli erdemleri öne çıkaran tasavvufî bir kavram olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Müslüman toplumlarda fütüvvet kurumu, sosyal bir kavram ve tasavvufî bir anlayış olmasının yanı sıra, Ahîlik teşkilatında görüldüğü gibi resmî bir toplumsal ve ekonomik teşkilatlanma biçimi olarak da öne çıkmıştır.

Onun temelinde ise “Din, güzel ahlâktır.” ilkesinin, gençler ve meslek erbabı başta olmak üzere toplumun bütün katmanlarına kök salması gayesi vardır.

Bu bakımdan fütüvvet anlayışı, gençlere, topluma ve özellikle de meslek erbabına sünnet temelli, toplum yararını önceleyen ve fedakârlığa dayalı bir ahlâk anlayışını sunar.

Tasavvufî tefsir ve terimlere dair eserleriyle tanınan Abdürrezzâk el-Kâşânî’nin (ö.

1335) fütüvvetnâmesi fütüvvetle ilgili eserlerin en güvenilir olanlarından biridir.

Şehâbeddin es-Sühreverdî ve halifeleri fütüvvete büyük önem verdiklerinden aynı harekete mensup olan Kâşânî de bu hususu dikkate alarak Sühreverdî’nin torununun tavsiyesiyle eserini önce Arapça yazmış, ardından birtakım küçük değişikliklerle Farsçaya tercüme etmiştir.