Mevlana Celaleddin Rumi' nin Mesnevi Bahçesi

Duy şikayet etmede her an bu ney, Anlatır, hep ayrılıklardan bu ney.

Derki feryadım kamışlıktan gelir.

Duysa her kim, gözlerinden kan gelir.

Ayrılıktan parçalanmış, bir yürük, İsterim ben, derdimi dökmem gerek Kim ki aslında ayırmış canını, Öyle bekler, öyle vuslat anını.

Ağladım her yerde hep ah eyledim.

Gördüğüm her kul için 'dostum' dedim.

Herkesin zannında dost oldum ama, Kimse talip olmadı esrarıma.