Bukowski'nin Oğlu

Onun izinden gitmemi asl1nda s'u yazd1klar1 c'ok onceden tetiklemis'ti: Beni tan1yan herkesin size soyleyecegi gibi, makbul biri degilim.

Kotu adam1 sevdim hep, kanunsuzu, hergeleyi.

Iyi is'leri olan sinekkayd1 tras'l1, kravatl1 tiplerden hos'lanmam.

Umitsiz adamlar1 severim, dis'leri k1r1k, uslar1 k1r1k, yollar1 k1r1k adamlar1.

Ilgimi c'ekerler.

Kuc'uk surpriz ve patlamalarla doludurlar.

Adi kad1nlardan da hos'lan1r1m; c'oraplar1 sarkm1s', makyajlar1 akm1s', sarhos' ve kufurbaz kad1nlardan.

Azizlerden c'ok sapk1nlar ilgilendiriyor beni.

Serserilerin yan1nda rahat1md1r, c'unku ben de serseriyim.

Kanun sevmem, ahlak sevmem, din sevmem, kural sevmem.

Toplumun beni s'ekillendirmesinden hos'lanmam... Art1k biliyordum; c'unku ben Charles Bukowskiydim!

Bukowski, John Fantenin Bandinisi ile ozdes'les'ebiliyorsa, ben neden Henry Chinaskinin kendisi olmayay1m ki?

Ben oluyordum ve yeniden dogmak ic'in dus'uyordum kad1nlar1n rahmine, s'ehrin kanalizasyonlar1na.