Mayıs Sineğinin Ağıtları

“Babalar da büyür mü?” “Efendim?” Hemen ardından sıralamaya başladı kelimeleri.

“Susmakla itham ediyorlar beni, içimden konuşmakla.

Konuştuklarımı evvelinde anlamışçasına… Oysaki bilsem anlayacaklarını konuşacağım, bağır çağır en çok da benim ihtiyacım var anlatmaya.

Sustum, çünkü saygısızlık dediler yersiz konuşmaya, yerinde konuşmayı sadece kendi istekleri doğrultusundaki kelimeleri sarf etmek olarak tanımlayanlar.

Hep böyle dolu dolu nasihatler ettiler ama merhemi bir defa olsun yaraya sürmediler.

Sonra büyüdüm, kocaman bedenimin içine sığmaz oldu küçücük benliğim.

O kadar sustum ki avazım çıktığınca… Bazı zamanlar konuşmayı unuturum dahi sandım.

Ölmek istedim, gitmek istedim, cesaret edemedim.

Gitmekten değil, geride bırakmaktan korktum.” Sesini yükseltti ve sitemli bir biçimde devam etti.

“Ben razı geldim sıcak bardağa soğuk su dökmelerine.

Çatladım, çatır çatır çatladım, yedi kat semadan duyuldu çatırtılarım.

Ta ki boynumdaki kemendi gözyaşlarım eşliğinde toprağa verene dek.

Çok zormuş insanın babasının büyüdüğünü görememesi.

Bazen kocaman kocaman cümleler ediyor, şiir gibi konuşuyordu, bazen de cümleler darmaduman oluyor, gözleri doluyordu.”