Celladıma Dipnot

Ayrılıkla başlayan bir satırın sonunu sadece yalnızlık noktalar.

Ve en sessiz çığlıklar gülen yaralardan sızar.

Toydum o zamanlar.

Bilmiyordum.

Meğer aşk, ayrılığın hazırlık sınıfıymış.

Kalbimdeki salıncağa yıldırımlar düşmez sanıyordum.

Yanıldım.

Ama kabullendim.

Eskisi gibi acımıyor artık içim.

Neden biliyor musun?

Çünkü; bir zamanlar ev sahibi olduğun yüreğimin şimdi kiracısı bile değilsin!

Ne acı...

Daha da acısı, sen benim arşa gönderdiğim en büyük bedduamsın: “Rabbim seni benimle hatırlatsın!”