Kağıtçının 100 Günü

Kâğıtçının aşkı; O gözlerin siyahında öyle bir noktada öylesine parlak bir ışık noktacığı vardı ki, dünya gibi birkaç gök cisminin gecesini sabaha çevirmeye yeterdi.

Mutluluğu: Beyaz soğukta, tavşankanı rengindeki sıcak çayımdan bir yudum aldım.

Az önce doğan güneşi içmiş gibi ısındım.

Bize ucuz mutluluklar da yetiyor.

Pahalısını aratmıyor üstelik.

Ümidi: Eksi onlarda dolaşan soğukta ümitlerim yeşermişti benim.

Şunu öğrenmiştim; ümitlerin yeşermesi için güneşe ve suya ihtiyaç yoktur.

Derdi; Derin bir “ahhh” çekti.

Birkaç harften oluşan ah’ın içine bu kadar büyük derdi nereden bulup sığdırmıştı?

İsyanı; Ne çok kâğıt topluyoruz ama ne kadar az kazanıyoruz?

Merhameti; Sen gülümsemezsen bizim gülücüklerimiz asla doğamayacak.

Çünkü senin gülücüklerin bizimkilerin annesi.

Gözyaşlarıma inanmıyor musun?