Bir Milletin Kıyamı

On Beş Temmuz gecesi kükreyen bir aslandı Yabanîlere değil; milletine yaslandı!

Yalnız ona el açtı, tek Allah(c.c)’a dayandı Olanlar, olacaklar -hepsi- ona ayândı… Yiğitlere “öl” diye ulaşınca emirler Cafer-i Tayyar olur Ömer HALİSDEMİRLER!

Rabbim “kılıcım demiş” bu kahraman millete Tufanlarla sınar da; düşürür mü zillete?

İnsanlık tarihiyle yarış eder yaşımız Kesilse de eğilmez -hep dik durur- başımz!

Gâvurla-hempaları tuzak kurdu “derinden” Binlerce hâîn çıktı, “şanlı” Türk askerinden… İstirâhâtte iken “Gölbaşı’nda” yiğitler Füzelerle saldırdı “Fetöcü kuduz itler!” “Söz konusu vatansa” erkeğiyle kadını Tarih sayfalarına -kanla yazar- adını!

Hâînlerin tankına kamyon sürdü Şerife Lânet olsun “halkına tank yürüten” herife(?) Nasırlı ellerinle şamarladın ya tankı Melekût âlemine ulaşmıştı bu yankı!