Sabahattin Ali Roman Seti (3 Kitap)

İçimizdeki Şeytan (324 Sayfa) Macide, Ömer’in koluna asılmış gidiyordu.

Kafasında hiçbir şey yoktu.

Daha doğrusu, bir şey düşünmüyor, sadece muhayyilesinde birbirini kovalayan levhaları seyrediyordu.

Maddi hayatla bir tek alakası vardı: Şu anda Ömer’in kolunda olduğunu ve bu kolu sımsıkı tuttuğunu biliyordu.

Gözleri yarı kapalıydı.

İçinde hâlâ deminki ağlamanın verdiği hafiflik ve onu takip eden bir saadet hissi devam ediyordu.

Böyle konuşmadan yürümenin de uzun sözler kadar birbirlerine ruhlarını açmaya yardımı olduğu muhakkaktı.

Kuyucaklı Yusuf (272 Sayfa) Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti.

Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde, memnun olmaya çalışmıştı.

Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu.

Fakat niçin bu istek bir imkânsızlıkla beraber gelmişti?

Niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde, fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu, hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu?

Niçin?

Kimin için?

Kürk Mantolu Madonna (206 Sayfa) Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: Her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım.

Söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum...

Kime?

Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba?

Kime, ne anlatabilirim?

On seneden beri hiç kimseye bir şey söylediğimi hatırlamıyorum.

Boşuna yere herkesten kaçmış, boş yere bütün insanları kendimden uzaklaştırmışım; ama bundan sonra başka türlü yapabilir miyim?

Artık hiçbir şeyin değişmesine imkân yok...

Lüzum da yok.

Demek böyle olması icap ediyormuş.

Yalnız söyleyebilsem...

Bir kişiye olsun içimdekileri dökebilsem...

Bunu sahiden istesem bile artık böyle bir insan bulmama imkân yok...

Bende arayacak hal kalmadı...

Kalsa da aramam...

Zaten bu defteri neden aldım?

Küçük bir ümidim olsa, dünyada en sevmediğim bu yazmak işine kalkışır mıydım?

İnsanın muhakkak kendini boşaltması lazım...

Dünkü hadise olmasaydı...

Ah, dün her şeyi öğrenmiş olmasaydım...

Şimdi eski ve belki de rahat hayatım devam edecekti...