Kaniya Xezalan

Dema hîn zarok bû pîra wî jê re çîrokên xezalan digotin.

Digot: “Zemanên berê li Çiyayê Mêrasê, keça ku bi evîndarî û bengînî sewdaser bibe, heke tiştek bi serê wê de bê, ew namire, bi sêhrê dikeve û di sûretê xezaleke kovî de bi çol û çiyê dikeve.

Li bendê ye ku xortê hezkiriyê wê bê û wê ji wî halî derxe û bigihîjin hev.

Gava hezkiriyê wê bê cem, ew jê nareve û diçe li cem wî disekine.

Her çend di şeklê xezalê de be jî, di rastiya xwe de ew însan e.

Wexta destê hezkiriyê wê pê bikeve û dest bidê, ew eyar û kirasê xezalbûnê ji xwe dike û ji nû ve dirûvê însên pê dikeve û dibe însan.

Bi vî awayî her du evîndar digihîjin miradê xwe.”