Kolej Züppesi

Hayat iki kirpik arasında acılı bir mesafe.

Bazıları bu yolun sonunda çeker acıyı, bazıları doğarken, bazıları hiç çekmez, bazıları onunla yaşar...

Eylül kurtulamaz vedanın olduğu bir dünyada acılı sonlardan.

Korkusuz yürür bazıları bu yollarda; koşulsuz, şartsız.

Yağız koşar her kötü sonun peşinden, onu da içindeki fırtınaya çekerken… Bir ölüm şarkısı fısıldanır bazı kulaklara, ölüm değildir bu, bundan sonraki hayatını yansıtır sana.

“Hayatına hiç girmemeliydim.

Ben uzaktan yakıştım senin yanına.

Yaklaşırsam ikimiz de yanardık.

Ben kül oldum ama hâlâ seni yakmaya devam ediyorum.

Kimsenin söndürmesine izin vermiyorum, ben de söndürmüyorum.

Tam buz tutacağım dediğin anda daha da harlanıyor ateşim, sönmek bilmeyen ateşini daha da alevlendiriyorum.

Peki sönmüş bir kül alevli bir yangının başlangıcı olur mu?

Özür dilerim güzelim, ben senin başlangıcın oldum…”