Yunus Emre Divanı / Korece Seçme Hikayeler

Ben hep acı içinde yaşayan bir adamım!

Bu sıkıntı âdeta kendimi bildiğim anda başladı.

Belki daha dört yaşında yoktum.

Ondan sonra yaptığım değil, hattâ düşündüğüm kötülüklerin bile vicdanımda tutuşturduğu sonsuz cehennem sıkıntıları içinde hâlâ kıvranıyorum.

Beni üzen şeylerin hiçbirini unutmadım.

Evet, acaba dört yaşımda var mıydım?

Ondan önce hiçbir şey bilmiyorum.

Bilinç, başımıza nasıl yakmayan bir yıldırım gibi düşer.

Tolstoy, daha dokuz aylık bir çocukken kendisinin banyoya sokulduğunu hatırlıyor.

İlk duygusu bir hoşlanma!

Benimki müthiş bir sıkıntıyla başladı.

Ben ilk kez kendimi Şirket vapurunda hatırlıyorum.

Hâlâ gözümün önünde: Sanki dünyaya o anda doğmuşum, annemin kucağı...

Annem, yanındaki çok sarı saçlı, genç bir hanımla gülüşerek konuşuyor, sigara içiyorlar.

Annem sigarasını ince gümüş bir maşaya takmış.

Ben bunu istiyorum.