Modern Çöküş İnsanın Modern Halleri

Çok zengindiler.

Güçlüydüler.

Bilgide çok ileriydiler; bilim ve teknolojide müthiştiler.

Diğer insanlarla karşılaştırdıklarında kendilerini çok farklı ve değerli buluyorlardı.

Şımardılar; hak-hukuk tanımaz oldular.

Durumun farkında olan birisi, gidişatın yanlışlığı konusunda kendilerini uyardı: Yapmayın.

Aklınızı başınıza alın.

Durumunuzu düzeltin dedi.

Ama söz dinlemediler.

Üstelik uyaranı yanılmakla, akılsızlıkla suçlayıp; hak, hukuk, adalet, ahlak gibi şeylerin modası geçmiş saçmalıklar olduğunu savundular.

Uyarıcı, Gidişatınız kötü, düşünceleriniz yanlış; kendinizi mahvedeceksiniz.

Felaketin bulutları üzerinizde dolaşıyor ama görmüyorsunuz, görmek istemiyorsunuz.

Felaket gelince hiç olduğunuzu anlayacaksınız; o zaman biliminiz, zenginliğiniz, gücünüz, imkânlarınız hiçbir işe yaramayacak dediyse de aldırmadılar.

Saçmalama, bize kim ne yapabilir.

Gücümüz karşısında kim durabilir?

Üstelik biz yanlış iş yapmıyoruz; bunları elde etmek için nice emekler sarf ettik dediler.

Ve bir gün ufku bulutlar sardı.

Güldüler.

Uyarıcıya gülüp; sen azaptan bahsediyorsun, hâlbuki bunlar rahmet dediler.

Ama yanıldılar; rahmet dedikleri felaketti.

Bir anda her şey alt üst oldu.

Sanki tüm yaşananlar bir hayaldi.

Kendilerinden geriye hiçbir şey kalmadı.

Hiç yaşamamış gibi oldular.