Makam-ı Aşk

“Ey aşk!

Seni se­nelerce yaban ellerde, hoyrat dillerde aradım.

Oysa ben­deymişsin, bilememişim.

Oyalanmışım.

Kalakalmışım...” Şems-i Tebrizî Sonra eşyayı, bitkiyi, hayvanları, insanları ve evreni sever­sin zamanla.

Bilirsin ki her şey O’dur aslında; ne yöne dö­nersen dön, O’nun aşkıyla yanarsın...

Ve öyle bir an gelir ki, eşrefi mahlûkat olan insanoğlunun yükselebileceği en üst ma­kama çıkarsın.

Bu makam ki, adına MAKAM-I AŞK denir...

Ve o zaman anlarsın: “AŞK, iki iken bir olmaktır.

AŞK, bizi en çok sevene gönül bağlamaktır.” Ve yine anlarsın ki bu makam pür-i pak AŞK’tır; sendeki bu hal, nar-ı bey­za halidir.

Dünyanın tüm kirlenmişliklerinden sıyrılır, BİR olanla BİR olursun...