Yaşlılığa Methiye

“Kırk yıllık arkadaşıydı.

Neyi okuyup, neyi okuyamaya­cağını çok iyi bilirdi.

Kaşları çatıldı.

Biri bırakmış olmalıy­dı kitabı.

Evet evet, muhakkak böyle olmalıydı.

Hiç şüphe­si yoktu.

Ama… Sayfaları açık duran kitap ters çevrilmiş, yüzükoyun yatırılmıştı.

Arkadaşının âdetiydi bu; ya sayfa­nın ucunu kıvırıp kapatırdı kitabı veya böyle açık olarak yüz üstü yatırırdı, okuduğu yer belli olsun diye.

İlkokuldan beri tanırdı onu.

On sekizinde bile aşk ro­manlarına pabuç bırakmamıştı da şimdi, altmışları geride bıraktığında mı okuyacaktı?

Hadi canım sen de!

Evirdi çevirdi kitabı.

Barbara Cartland’ın bir romanıydı.

Fransız­ca bilmiyordu; ama yazarı, ne menem bir kitap olduğunu anlamaya yeter de artardı bile.”