Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne

Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne ve Yaşar Kemal...

“Ben sevgiden, sevinçten söz açmak istemez miyim, delice, çılgınca, içim taşa taşa, bir sevinçten söz açmak istemez miyim?

Ben sevinçli adamım.

Bu dünya böyle olmasa, böyle kara, karanlık olmasa, ben sevinçten taşar coşardım.

Yaradılışım karanlıktan çok aydınlığa, acıdan çok sevince...

Ne çare, ne çare ki sevinmek gelmiyor elimden...

Dostluktan söz açmak, ne güzel.

Bir dostum var.

Sıcacık eli var.

Sevgi dolu gözleri var.

Ne güzel yalansız, salt sevgi dolu bir insan eli sıkmak.

Sıcacık, sıcacık...

Ben deli olurum, insanlar karanlık karanlık, kuşkulu baktıkça bana...

Bütün insanlar kuşkusuz, korkusuz, çıkar düşünmeden, düşmanlık geçirmeden içlerinden baksalar biribirlerine...

İnsan, ne olur biliyor musunuz, sıcacık bir bahar güneşinin bahtiyarlığında duyar kendisini...

Bahar güneşinde bir sevinç içinde gerinir.

İnsan bir bahar çiçeği temizliğinde olur.” Böyle söylüyor Yaşar Kemal.

Bu satırların geçtiği yazının başlığı Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne, kitaba adını da veriyor.

Yapı Kredi Yayınları’nın Doğan Kardeş-ilkgençlik dizisinden yayımlanan kitap, edebiyatını hümanizm üzerine kuran, Türkiye edebiyatının büyük ustası Yaşar Kemal’in edebiyat, kültür ve özgürlük üzerine temel düşüncelerini gençlere tanıtmak için seçilen yazılardan oluşuyor...

Bu başlık, henüz Yaşar Kemal edebiyatıyla tanışmayanlar için, onun dünyaya yaklaşımını özetliyor.

Bir insan, bir yazar ve bir aydın olarak hayattaki duruşunu olduğu kadar; kökleri asırlar öncesine dayanan olay ve duyguları acı, yoksunluk ve isyanla harmanlayan Anadolu ve Çukurova’nın kültüründen beslenerek yarattığı coşkulu, zengin ve evrensel dilini de ele veriyor.

Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne, Yaşar Kemal’in daha önce yayımlanan Baldaki Tuz, Zulmün Artsın, Ağacın Çürüğü ve Ustadır Arı kitaplarından seçildi.

İlki 1960, sonuncusu 1993 yılına ait, onun düşünce evrenine ayna tutan toplam 18 yazı ve konuşmadaki eleştirel tavır, aynı zamanda Türkiye’nin 20.

yüzyılın ikinci yarısındaki egemen politik, düşünsel yapısına da ayna tutuyor.

Her işin başının “düşünce namusu” olduğunu söyler Yaşar Kemal.

“Bence, Batı Batı dedikleri, düşünce namusuyla başlar, onunla biter.

Düşünce namusunun bitmediği, gelişmediği yerde, hiçbir iyilik bitmez, gelişemez.” Tembellik, bilim, masallar, korkular, kültür, özgürlük, sinema, Köy Enstitüleri, gericilik, ilericilik, sömürü düzeni, Çukurova, sanat, öfke, folklor, doğa, öğretmenler, İkinci Dünya Savaşı, vicdan, nükleer tehlike, Dostoyevski, Nâzım Hikmet...

Ve daha nice kişi, konu ve fikir...

Kimi coşkuyla, kimi küskünlükle, kimi başkaldırarak kaleme alınsa da, hepsinin temelinde sevgi var.