Ene Sus Ey Nefsim!

Bir ses var insanın içinde...

Hiç susmayan, hep konuşan...

Şimdi sus ve kendini dinle kâri.

Dinle ki hâlâ sesler geliyor içinden.

Sussan da susamıyorsun.

Durduramıyorsun içinden gelen bu sesi.

İsmine “nefs” diyorlar.

Diler misin bu kez biz konuşalım o içimizdeki nefsle?

Aşk diyarına Hüdâyî kapısından girip nefs ile cenk edelim ister misin?

Şimdi nefsinle konuşacağın bir hikâye anlatacağım sana kâri.

Nefsinin konuşacağı bir hikâye...

Sen de ki “hayal,” ben diyeyim ki “muhal, imkânsız.” Lakin şunu bil; ben inandım ki içimize bunları düşüren dahi nefsimizdir.

Bizi durduran ve kandıran da nefsimizdir.

Ve hatta şu anda içinde bir ses varsa ve “Okuma bu kitabı, bırak” diyorsa sana, inan ki o da nefsinin sesidir.

Hem her kitap bir kişi için yazılır kâri.

Belki de bu kitap yalnızca senin için yazılmıştır...