Unutma Bellekteki İzler

"Gideceğimiz köyde, ev bulabilecekmiyiz?

Ya eşya?

Acaba iş bulup çalışabilecek miyim?

Ağabeyim Murat, acaba `Kuzeye` geçti mi?

Yoksa Güneyde tutsak mı?

Ya, o da şehit olduysa!" On bir yıl içinde, çüncü kez göç ediyordu Hanife.

Kocasını ve bütün varlığını kaybetmişti.

Oğluyla beraber üzerlerinde giydiklerinden başka bir şeyleri olmaksızın yollara düşüşünün üçüncü seferinde; az da olsa, bir umut taşıyordu: Herşeyden önce, `özgür` olacağından emindi.

Artık `baskı` altında yaşamaycaktı.

Oğlunu özgür topraklarda büyütecekti, onu yitirme korkusuyla yaşamaycaktı.

Bir köyden diğerine, bir kasabadan başka bir kasabaya giderken, yolu kesilip; "İnin otoboston aşa vre!

Çıkarın şu çullari ustinizden!Bello Turkolar!

Geçin karşıma da, sira sira olunuz!

Yoklayacayık sizi, bakalim bir yerinize silahları sakladinizsa?" söz ve küfürleriyle horlanmayacaklardı.