Şara

Elde var sıfır.

Sıfırı biliyor musun Şara?

O bildiğimiz yuvarlaktan değil.

Adı sıfır işte, ya da öyle işte!

Bomboş...

İnsana dair bütün kırılmışlıktan, kırıklardan başka bir şeyi olmayan bir sıfır...

Öyle bir sıfır; çalınan kapılarda paramparça yüzünü bırakıp dönmek gibi...

Bir şey olmayan kendine dönmek...

Bir şey olamama gibi bir sıfır...

Hani şu yazdıklarımı kendim yazıp kendim okumak gibi; hem de sesli, yüksek sesle kendi kendine okumak...

Vay be!

Kendi kendine, dehşet veriyor bu bana.

Hiç olmak, bomboş; küf ve tenhadan öteye geçememek...