Hüzün Yılı

“Rasûlullah S.A.V Yaşlı Gözlerlerle Hüznünü Allaha Arz Ederek Oradan Ayrıldı.

Hüznüne Ortak Olması Ve Yüreğini Daraltan Sıkıntıları Hafifletmesi İçin Haticeye Gidip Sevgili Amcasının Öldüğünü Haber Veremiyordu.

Çünkü Hatice De Yatağa Düşmüş Birkaç Gündür Hastalığı Ağırlaşmıştı.

… Haticenin Evi Koşup Gelen Haşim Ve Esedoğulları Kadınlarıyla Dolup Taştı.

Ümmü Eymen Gözyaşları İçinde Rasûlullaha S.A.V Gitti.

Temiz Kalpli Hanımefendisinin Onu İstediğini Söyledi.

Allah Rasûlü S.A.V Haticenin Odasının Kapısında Durdu.

Bir Adım Daha İlerleyemiyordu.

Müminlerin Annesi Son Nefesini Vermek Üzereydi.

Allah Rasûlü Onu Bu Halde Görmeye Tahammül Edemiyordu.

Artık Haticenin Ruhu Bedenine Sığmıyordu.

Allah Rasûlü S.A.V Acıdan İçi Parçalanıyor Hüzünle Sarsılıyordu.

Neredeyse Yere Yığılacaktı.”